Czarnobyl. Historia nuklearnej katastrofy

Czarnobyl. Historia nuklearnej katastrofy” to niezwykle poruszająca relacja jednego z najbardziej znanych ukraińskich historyków. 26 kwietnia 1986 w środku nocy doszło do wydarzeń, które uważa się za najważniejszą przyczynę późniejszego rozpadu ZSRR. Wybuchł reaktor bloku energetycznego nr 4 w czarnobylskiej elektrowni atomowej po nieudanym teście przeprowadzonym przez tamtejszych pracowników. Kilkadziesiąt osób umarło w męczarniach po kilku tygodniach w wyniku ostrej choroby popromiennej, a 50 tysięcy mieszkańców pobliskiego miasta Prypeć zostało ewakuowanych. Połowa Europy została skażona przez promieniotwórczy opad przez co zachorowało później tysiące ludzi na raka i urodziło się wiele dzieci z wadami genetycznymi. Jakie były przyczyny katastrofy? Czy rzeczywiście tak dużo ludzi musiało zginąć i zachorować? Jaką rolę miały w tym władze ZSRR? Na te pytania stara się odpowiedzieć Serhii Plokhy.

Relacja ukraińskiego historyka 

Plokhy w swojej publikacji opowiada o heroizmie żołnierzy, strażaków i naukowców, którzy pomagali w likwidowaniu skutków katastrofy czarnobylskiej elektrowni. Dowiadujemy się również o ofiarach i winowajcach tragedii. Plokhy pisze o przyczynach awarii i ujawnia wszystkie wady radzieckiego przemysłu jądrowego. Według niego tragedia, która wydarzyła się w Czarnobylu była nie tylko przyczyną upadku energetyki atomowej w Związku Radzieckim, ale również początkiem upadku całego ZSRR.

Autor książki stara się też odpowiedzieć na pytanie czy podobna katastrofa może się w przyszłości powtórzyć. Ukazuje również w jaki sposób ówczesny rząd komunistyczny największego państwa na świecie tuszował skutki wybuchu elektrowni aby uratować swój wizerunek na arenie międzynarodowej i podkreśla konieczność natychmiastowego działania w podobnych sytuacjach.

Autor książki 

Serhii Plokhy jest wybitnym historykiem, który specjalizuje się w historii Ukrainy, Europy Wschodniej i Zimnej Wojny. W USA uważa się go za najlepszego specjalistę w tej dziedzinie i najlepszy autorytet. Plokhy urodził się w 1957 roku w Niżny Nowogród w ZSRR. Pracuje obecnie jako wykładowca historii Ukrainy na Harvardzie. Jest również dyrektorem tamtejszego Ukraińskiego Instytutu Badawczego. Jego książki przetłumaczono na kilkanaście języków. W swoich publikacjach często sięga po mało znane dokumenty z archiwów KGB. Plokhy za działalność naukową otrzymał kilka prestiżowych nagród. Za “Ostatnie dni Związku Radzieckiego” zdobył w 2015 roku nagrodę Lionela Gelbera za najlepszą książkę niefikcyjną oraz literacką nagrodę rosyjską Pushkin House. Również za ostatnią publikację o Czarnobylu otrzymał nagrodę Baile Gifford w 2018 roku.